Beschermheilige

Het cadeau dat ik van mijn oom, Joost, krijg voor ik vertrek heeft vanaf het begin van mijn reis een belangrijke plek in mijn dagelijkse uitrusting gehad. Stevig bevestigd aan de schoenveter van mijn rechter schoen heeft St. Christoffel, de beschermheilige van de reizigers, al mijn avonturen meegemaakt en ik heb menigmaal omlaag gekeken als ik in een situatie verkeerde waar ik me even van afvroeg hoe dat zou gaan aflopen. Niet dat ik nou zo´n heilige christen ben, maar de symboliek en het feit dat ik dit van Joost, een persoon die een zeer belangrijke rol in mijn leven speelt, krijg maakte het kleine zilveren hangertje aan mijn schoen voor mij van zeer speciale waarde.

Als ik gisteren na dik 2 uur langs de kant van de weg met mijn duimpje in de lucht eindelijk wordt opgepikt door een jeep met 4 Israëliërs heb ik het gevoel dat alles meezit. Liften door een van de dunst bevolkte delen van de wereld is niet altijd even makkelijk. Niet dat niemand me wilde meenemen, maar er komt gewoon niemand langs.

Hoe het precies gebeurt zou ik niet kunnen zeggen, maar op een recht stuk van de weg waar we met zo'n 80 km per uur overheen rijden raken we in een slip. De seconden, voordat de auto menigmaal over de kop slaat en ondersteboven langs de weg belandt, spelen zich als in slow motion voor mijn ogen af. Ik bedek mijn hoofd met mijn armen en wacht tot we stil liggen. Leef ik nog? Heb ik ergens pijn? Hoe staat het met de rest? Waar kan ik er uit? Er gaat te veel door mijn hoofd, maar voor ik ergens antwoord op kan geven word ik door een van de anderen uit het raampje getrokken. Ik ben gedesoriënteerd en in totale shock. De jeep is compleet verwoest, de ramen eruit, het dak ver ingedeukt en overal om me heen zie ik onze spullen en stukken van de auto liggen. Het allerbelangrijkste natuurlijk, niemand is gewond en iedereen loopt met ogen van ongeloof rond het wrak, waarin wij zojuist nog zo vrolijk over de uitgestrekte steppe van de Andes reden.

Ik weet niet wat ik moet doen, wat ik moet denken of wie ik moet bedanken, het enige wat er door mijn hoofd heen gaat is hoe ongelooflijk veel geluk ik, en de andere 4, gehad hebben. Dat wij hier zonder enig letsel vanaf zijn gekomen is niet te bevatten. "Thank You, thank You, thank You" zeg ik zacht, maar schreeuwend vanuit mijn hele lichaam, als ik omhoog kijk. Dan nog eens, als ik omlaag kijk. "Thank You, thank You, thank Y...", mijn St. Christoffer, mijn beschermheilige, het cadeau van Joost is op miraculeuze wijze verdwenen van de plaats waar hij al dik 6 maanden over mij waakt. Dit is een godswonder, ik wil in tranen uitbarsten maar hou me groot en ga terug naar de realiteit van de situatie. Hier sta ik dan, midden in Patagonië, langs de kant van een weg waar zelden iemand rijdt, 5 uur verwijderd van het eerstvolgende dorp. Fysiek zijn we allemaal in gezonde staat, maar wat nu verder?

We zetten een tentje op en verzamelen wat spullen bij elkaar om iets te eten. De sfeer is vreemd, er worden grapjes gemaakt, er wordt gelachen, de zon gaat onder en met de prachtig gekleurde bergen op de achtergrond lijkt de situatie bijna normaal, behalve dan dat er op de voorgrond een jeep ondersteboven ligt, waar wij zonder kleerscheuren uitgekropen zijn.

Opeens zie ik in de verte een lichtje, een auto! Als het licht langzaam dichterbij komt blijkt er nog een laatste beetje geluk ergens vandaan gekomen te zijn, het is een luxe touringcar met een klas kinderen die op hun terugweg zijn naar hun kleine dorpje, na een 10-daagse trip door het zuiden van Argentinië. We rijden met ze mee naar het eerste stukje bewoonde wereld, een dorp met 40 inwoners waar we kunnen slapen en waar er druk gebeld wordt met de politie en het bedrijf waarvan de jeep gehuurd is.

Vandaag ben ik verder naar het noorden gereisd en gaan de Israëliërs terug naar het zuiden om de zaken af te handelen met de verzekering en het verhuurbedrijf. Ik ben inmiddels in een iets grotere plaats en ben net voor de zekerheid in het ziekenhuis geweest om mijn nek, die wat stijf is, toch even na te laten kijken. Niets aan de hand, gewoon spierpijn van de klap. De dokter raadt me wel aan me rustig te houden en dat ben ik ook zeker van plan, want behalve dat ik me ongelooflijk dankbaar blijf voelen heb ik toch ook een beetje een shock gevoel en blijven de beelden van wat er gebeurd is, maar vooral van wat er had kunnen gebeuren, door mijn hoofd heen spelen.

Ik realiseer me dat de keuze om te liften door dit gebied niet de meest verstandige was en ik zal vanaf nu zeker minder risico nemen tijdens de rest van mijn reis. Dit zeg ik niet om jullie gerust te stellen, ook niet omdat ik nu geen St. Christoffer meer aan mijn schoen heb, maar omdat ik na dit wonder meer dan ooit tevoren voel dat ik in geheel gezonde staat over 4 maanden weer terug in Nederland wil zijn.