Amar baina uu
Door: Stijn
06 Oktober 2004 | Mongolië, Ulaanbaatar
Precies een maand geleden stond ik nog met knikkende knietjes op Schiphol, maar nu ben ik volledig geïntegreerd in de wereld van de op bergschoen lopende, in afritsbroek gehesen, fleece-trui dragende ‘rugzakkers’ en heb ik al meer ervaringen, avonturen en verhalen dan ik in een jaar met jullie zou kunnen delen.
Na St. Petersburg en Moskou heb ik 5 dagen een heerlijk simpel, beschermd, onbezorgd leven ervaren in de trein richting Irkutsk. Het leven kan zo ongecompliceerd en ontspannen zijn als het zich afspeelt in een ruimte van een paar vierkante meter die zich voortbeweegt op het ritmische geluid van een treinrails. Eten, lezen, schrijven, slapen en het bekijken van de eeuwig durende natuurfilm die zich op het raam afspeelt, zijn de enige dagelijkse bezigheden.
Vanuit Irkutsk een gammele oude bus naar het Bailkalmeer gepakt, om daar een weekje op het Olkhon eiland te verblijven. Dit miljoenen jaren oude, ijskoude, kristalheldere zwembadje, dat de gehele wereldbevolking voor 40 jaar van vers water zou kunnen voorzien is een van de meest indrukwekkende natuurgebieden die ik ooit gezien heb. Na nog een paar dagen in Irkutsk de Rus uitgehangen te hebben, de trein richting Ulaanbaatar gepakt.
Vanuit het economische centrum van Mongolië over de eindeloze steppe en ansichtkaartachtige bergen richting het westen gereisd waar ik met veel geluk enkele dagen in het leven van een Nomadenfamilie mee heb mogen draaien. Naast het proberen van het menu dat geheel bestaat uit zuivel producten zoals paardenmelk, yakkaas en schapenyoghurt, heb ik geholpen met de dagelijkse taken zoals het melken van de yaks en het hakken van hout voor in de kachel, die tevens als fornuis functioneert en midden in de ger staat.
Nu ben ik weer terug in de vervuilde hoofdstad van Mongolië en vertrek ik morgen met de trein richting China.
Het zien van het Bailkalmeer, het reizen met de Transsiberië Expres, het absorberen van het landschap van Mongolië en het ervaren van het leven van de Nomaden geven mij een gevoel van geluk en vrijheid. Er ontstaat een tinteling in mijn lichaam die mijn maag rondjes laat draaien, mijn gezicht verwarmt, mijn ogen doen knipperen van ongeloof en mijn mond oncontroleerbaar breed laat glimlachen.
My dream continues!
Na St. Petersburg en Moskou heb ik 5 dagen een heerlijk simpel, beschermd, onbezorgd leven ervaren in de trein richting Irkutsk. Het leven kan zo ongecompliceerd en ontspannen zijn als het zich afspeelt in een ruimte van een paar vierkante meter die zich voortbeweegt op het ritmische geluid van een treinrails. Eten, lezen, schrijven, slapen en het bekijken van de eeuwig durende natuurfilm die zich op het raam afspeelt, zijn de enige dagelijkse bezigheden.
Vanuit Irkutsk een gammele oude bus naar het Bailkalmeer gepakt, om daar een weekje op het Olkhon eiland te verblijven. Dit miljoenen jaren oude, ijskoude, kristalheldere zwembadje, dat de gehele wereldbevolking voor 40 jaar van vers water zou kunnen voorzien is een van de meest indrukwekkende natuurgebieden die ik ooit gezien heb. Na nog een paar dagen in Irkutsk de Rus uitgehangen te hebben, de trein richting Ulaanbaatar gepakt.
Vanuit het economische centrum van Mongolië over de eindeloze steppe en ansichtkaartachtige bergen richting het westen gereisd waar ik met veel geluk enkele dagen in het leven van een Nomadenfamilie mee heb mogen draaien. Naast het proberen van het menu dat geheel bestaat uit zuivel producten zoals paardenmelk, yakkaas en schapenyoghurt, heb ik geholpen met de dagelijkse taken zoals het melken van de yaks en het hakken van hout voor in de kachel, die tevens als fornuis functioneert en midden in de ger staat.
Nu ben ik weer terug in de vervuilde hoofdstad van Mongolië en vertrek ik morgen met de trein richting China.
Het zien van het Bailkalmeer, het reizen met de Transsiberië Expres, het absorberen van het landschap van Mongolië en het ervaren van het leven van de Nomaden geven mij een gevoel van geluk en vrijheid. Er ontstaat een tinteling in mijn lichaam die mijn maag rondjes laat draaien, mijn gezicht verwarmt, mijn ogen doen knipperen van ongeloof en mijn mond oncontroleerbaar breed laat glimlachen.
My dream continues!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
