Kampala Life

Kampala 07:30 uur. Mijn chauffeur staat al te wachten voor de bewaakte poort van het huis waar ik woon. De ongekroonde, zwarte Michael Schumacher van Afrika rijdt op een opgevoerde brommer met achterop een zitje voor mij. Mijn eerste week hier in Kampala zit ik bibberend, biddend en bang achterop. Inmiddels probeer ik quasi nonchalant de krant te lezen. Met de wind, het stof en de schokken die onze snelheid in combinatie met het wegdek produceren is dit alleen vrij kansloos. Ik had net zo goed onder de douche de krant kunnen proberen te lezen.

Van 8:00 tot 18:00 ben ik bij ACODE, de organisatie waar ik voor werk. Ze voeren hoogstaand wetenschappelijk onderzoek uit op verschillende maatschappelijke vlakken van de Oegandese samenleven. De resultaten worden gepresenteerd aan de regering om op deze manier beleidsmatig veranderingen aan te brengen. Uiteraard is mijn tijd te kort om zelf een onderzoek op te zetten, maar ik krijg de kans om aan een aantal projecten mee te werken. Het is een stimulerende omgeving, ik kom in contact met interessante mensen en ik leer erg veel. Ondermeer dat het cliché ‘African Business’ hier niet geldt. Er wordt hard, lang en veel gewerkt.

Tollend van de informatiegolf waarin ik de hele dag ben meegesleurd begin ik aan de tocht terug naar huis. Langs de kant van de weg steek ik mijn hand om hoog. Als hongerige vissen op een stukje brood in een pretparkvijver komen er kleine taxi busjes op me af. Ik kruip naar binnen en vind een plaats tussen de kroesharen en handelswaar. Het verkeer in Kampala is een gekkenhuis van busjes, brommertjes en vrouwen met enorme trossen bananen op hun hoofd. “MAASAU” schreeuw ik naar de chauffeur als ik eindelijk bij mijn plek van bestemming ben. Ik koop een maïskolf die overal langs de kant van de weg gebarbecued worden en loop een graffelkleurig zandpad op. Het zandpad waar ik 12 uur geleden achterop de brommer de andere kant op scheurde, het zandpad waar ik in het weekend voetbal met een groep kinderen uit de buurt en het zandpad dat uitkomt bij ons huis.

Een paar avonden per week train ik mee bij de lokale eerste divisie voetbal club ‘Kawala United’. Ze noemen me Ruud van Nistelrooy. Het lijkt me duidelijk dat ik deze naam alleen heb gekregen op de basis van mijn voetballend talent en niet om mijn uiterlijk.

In het weekend doe ik het rustig aan. Ik slaap wat bij, slenter over een markt of ga naar het Victoria meer.

‘Muzungu’, wat ‘witte man’ betekent in de lokaal gesproken taal ‘Luganda’, is mijn roepnaam op straat. Waar ik ook kom, wat ik ook doe of met wie ik ook ben, overal wordt ik zo aangesproken, nageroepen of beetgepakt. Inmiddels heb ik mezelf ook maar een woordje Luganda aangeleerd. Als er nu iemand naar me toekomt met “Hey Muzungu, Muzungu” dan antwoord ik gewoon kalmpjes “Hey Mudugavu, Mudugavu”. Dit blijkt een vrij effectieve methode om mijn belagers af te schudden. Of er wordt hard om mijn antwoord gelachen, of de Mudugavu staat met zijn mond vol (spierwitte) tanden van verbazing. Mudugavu betekent namelijk ‘zwarte man’.

Mijn leven in Kampala is druk, rustig, chaotisch, regelmatig, spannend, saai, moeilijk, simpel, diepgaand, oppervlakkig, alleen en samen. Alles bij elkaar is het een zeer leerzame ervaring die niet te vergelijken is met mijn reis van vorig jaar.