Amigos

Als ik kijk naar het merendeel van de arme lokale bevolking waar ik onderweg mee in aanraking kom en dan kijk naar het merendeel van de rijke bevolking die ik van de westerse wereld ken, durf ik haast tot de volgende conclusie te komen: hoe minder je hebt, des te meer je bent; hoe meer je hebt, des te minder je bent.
Ik zie mensen die weinig bezitten, weinig luxe kennen en vaak niet meer dan 20 euro per maand verdienen, maar toch alles met elkaar delen, nergens over klagen en de wereld continue lachend toekijken.
In de westerse wereld zie ik mensen die veel bezitten, veel luxe kennen en gemakkelijk 20 euro op een avondje wegdrinken, maar toch altijd meer willen, overal over klagen en met een koud gezicht door het leven gaan.
Uiteraard is dit een generalisatie en geldt het ook zeker niet voor iedereen, maar toch denk ik dat wij, met al onze bezittingen, nog een hele hoop kunnen leren van de houding van de mensen die het met een heel stuk minder moeten doen.

Ik word gewoon duizelig van verwondering, ongeloof en sensatie als ik aan boord stap van het houten vrachtschip dat gisteren nog zo rustig in de haven lag, maar nu één bron van leven is. Als mieren op een lolly krioelen mensen en dieren over het schip dat afgeladen is met alle mogelijk denkbare handelswaar. Bejaarden, pasgeborenen en alles wat zich daar tussen bevindt staat, zit of ligt op de grond, op kratjes gevuld met fruit en zakken gevuld met rijst. Ik ga op het randje van het voordek zitten en kijk mijn ogen uit naar alles dat, en iedereen die, via de houten loopplank aan boord komt. De eerste nacht slaap ik buiten op het dek, onder ontelbare sterren, opgevouwen tussen 4 kratjes bananen en 5 Paraguayanen. De tweede nacht weet ik een hangmat te bemachtigen en de laatste avond wordt er muziek gemaakt, gezongen en "cerveca" gedronken. Ik vind het jammer om na 4 dagen weer van boord te gaan, maar word samen met het Nederlandse meisje, waar ik al een maandje mee optrek, uitgenodigd door een Paraguayaan om te lunchen met zijn familie in zijn kleine dorpje langs de oever van de rivier. Deze unieke kans laten we natuurlijk niet liggen.

Met een roeibootje steek ik de rivier over naar Brazilië om de Pantanal te verkennen. Vanaf een boerderij, diep gelegen in het grootste moeras ter wereld, maak ik kennis met dit bijzondere ecosysteem waar kaaimannen, papegaaien, apen en flamingo´s samen leven in het drassige landschap begroeit met unieke bomen en planten. Kanoën langs kaaimannen, paardrijden door diepe stukken moeras en dieren spotten met een lokale gids, die op zijn blote voeten van alles uitlegt over de vegetatie en de exotische inwoners van dit fascinerende stuk land, met een oppervlakte gelijk aan die van Frankrijk, zijn onderdeel van het actieve avontuur dat ik beleef.

Na een periode van hevige opstand, massale demonstraties, vele wegblokkades (gevormd door boeren en indianen die de nationalisatie van de gasindustrie eisen) en het aftreden van de president is de rust weer redelijk terug gekeerd in Bolivia. Beloften worden gemaakt, referenda aangekondigd en idealen uitgesproken, maar met een grotendeels corrupte regering en multinationals die (net als in de rest van de wereld eigenlijk) de touwtjes in handen hebben zie ik op korte termijn geen verbetering voor het volk. Ondanks de politieke onrust zijn de mensen erg open, aardig en geïnteresseerd en voel ik me absoluut niet onveilig.

Komt er ooit een einde aan mijn avonturen?
Jazeker, eind juli zal ik snikkend op Schiphol staan.